Its been weeks after the reshuffling of batch 2012 was announced and still… still… I. CAN’T. GET. OVER. IT!!! :””’(

Things all over my environment keeps me reminding all the happy times me and my blockmates shared together. I just can’t imagine my college life without them. Sobrang na-attach ako sa kanila. Sa sobrang attach, parang tuko na kumapit sa dingding, its really hard to let go agad agad.

Yeah, we just met for a year pero parang we are destined to become friends. Parang may attachment talaga. :( It’s so sad lang talaga kasi sa darating na pasukan, hindi sila ang makikita ko pagpasok ng room. Kumbaga, isa sila sa pinakadahilan ng pagpasok ko. Sino bang mag-eenjoy pag papasok ka kung puro b*tch at matapobre ang mga kaklase mo? 

Siguro yung iba nakapag-move on na pero ako hirap na hirap pa rin tanggapin ang katotohanan. Ang katotohanan na sana’y aking matakasan. Alam kong mabait si God. Papayag sya. :( 

Alam kong paulit ulit na ako pero… pero… di ko talaga kaya. Lagi na lang ako biglang yayakap sa isang poste sa campus kapag nalulungkot, o kaya biglang hihiyaw ng parang naiiyak. Oo, OA na kung OA pero di nyo alam kung gaano kasakit sakin yun. Di nyo naman pinagdaanan ang pinagdaanan ko dati ee. Di nyo naranasan ang masaktan lalo na kapag sarili mo pang mga kaibigan. Nahanap ko ang hinahanap kong pagmamahal sa home section ko na Bio7 ngayong college. Pero, wala. Nagkahiwa hiwalay rin kami. :( 

Sobrang mamimiss ko ang mga pinakaclose ko na kaibigan ko. :((( Ang ikinatatakot ko lang naman mag-iba na sila sakin ee. Kasi di na nga kami magkakaklase.:(( Si Theo, si Pao, si Florenz, EZ, si Louise, si Mary, si Amanda, Rhona, Marion at sila Weng, Joe, Micah, Carol at Ces.  Mamimiss ko silang lahat. Wag sana sila magbago. :(( Hindi ko kaya.  :((( Lalo na si Wil, Jonas at Kana. Kahit naman kasi minsan pinapasama nila ang loob ko, sila parin ang tinatakbuhan ko. Mahal na mahal ko ang mga mokong na ito.  Baka makahanap na sila ng iba, at makalimutan na nila ako. Ako kasi yung taong takot mawalan. Maraming beses na kasi ako iniwan. Sila na lang kaibigan ko. :((

Pakiramdam ko naman kasi lagi ako nirereject ng friends ko. Tulad ng nagyaya ako bball, wala man lang nagreact. To think na para yun sa birthday ko. :”( libre ko na nga ee.  

Sana hindi pa talaga goodbye ito. Sana sa mga nangyari, lalong tumibay ang pagsasamahan natin. Sobrang lungkot ko lang talaga. Hindi ko talaga matanggap. Gusto ko parin ipagpatuloy yung mga nasimulan nating mga gawain. Tulad ng pagsasabay na pagrereview at paggawang hws. Ang masaklap lang kasi talaga dun, di na nga tayo magiging magkaklase di pa tayo in-touch. :((( Nung last day lang, Tuesday? Nagkayayaan mag-Dota/HoN/Dota2 whatever,  di man lang ako isinama to think na marunong ako. Noong nagpaalam si Jonas sakin na di sya makakasabay umuwi dahil maglalaro, naisip ko na lang “Bakit di nyo ko sinama, :((” ang cold ng sagot ko na “okay”. Nakakaawa naman talaga ako. Well unti unti ko ng nararamdaman talaga kung ano ang epekto ng reshuffling. Sobrang nakakadepress, :(((

BIO7. When we first met, I had no idea that you would be THIS important to me. AS in.  WISH KO LANG TALAGA, KAHIT DI NA TAYO MAGKAKAKLASE, NAGAGAWA PARIN NATIN YUNG MGA NAKAUGALIAN NATIN GAWIN. :”””’((((

Pauwi na kami from the basketball game na di ko naman feel na kasali ako then inihatid ko si Kana, umuwi agad nun si Jonas kasi magdodota daw sila. E ayun di na naman ako kasama kahit medyo marunong ako. 

So ayun nga, inihatid ko si Kana sa Espana, hinintay ko sya makasakay pauwi. Nung time ko namang umuwi, edi tumawid ako ng Espana to P. Noval, hinintay ko talaga magred yung stoplights. Pagtawid ko, derederetso ako hanggang Dapitan.  (layo ano?) then tawid ako ng street near Quiapo para makarating ako sa Bambang Street. 

Eto, nung tumawid ako sa Dapitan, edi nakastop nun, e may biglang nakakabwisit na motor driver na biglang susulpot na alam na one way lang ee against the current ng sasakyan sya! Bwisit talaga, kinabahan ako dahil muntik na ako mabundol nun. 

Nung tatawid naman ako papuntang Bambang, di ko napansin nagGreen na pala yung light ee nung tumawid ako red pa, so yun takbo ako ng sobrang bilis. Grabe, yung isang trak sa sobrang laki muntik na ko maipit dahil di ako kasya sa eskinita na papasukan ko. Grabe lang talaga.

The story behind my stupidity? Yeah, I’ll tell you some. When I was young, my mom never allowed me to cross the road.  She is an elementary school teacher so yung pupils nya yung pabibilhin nya kapag may gusto ako ipabili sa kabilang road. Nung lumaki ako di ako marunong tumawid. Nung grade 5 ako, nag-attempt ako tumawid together with my two classmates and muntik na kami mabundol. That’s why I never attempted again to cross the road without the company of my mom or an elderly. Soooo stupiddddd! 

Nasabi ko na lang kay Kana nung makarating ako sa Lrt Station, Sorry Promdi ehh,  XD

(Repost na inayos)

Ang lungkot lang isipin na satin tatlo ako lang yung naiwan. Sana buo parin ang WIL-JONAS-ED kahit na di ko na kayo classmates :”’(

(L-R. Jonas, Sir Maranan, Wilfred, Ed)

@Zark’s Burgers Taft.

Micah’s debut

Yeah. Gonna miss them :””””((((((((((( Scumbag ninja cutting onions. :(

(via december-11th-1992)

11:49AM

The most painful time on the day May 8, 2012. The time when batch rep. Amanda Menia informed us that the rumors about the batch reshuffling for the upcoming 2nd year Biology and Psychology students came true. “Biglaan sya”- the last words of the text. All affected students were shocked by the news even me, which I was about to attend my summer class for Math102 at 1pm. 

I broke into tears after seeing that I was sorted from Bio7 to Bio1. Yeah, sabi nila okay lang yun, 1st section pero WTF hindi ganun sa UST. Lahat pantay-pantay ng section. And besides I’m not after the section, I’m after my friends. Lalo ako nalungkot after seeing my closest friends together in one section. I feel like “Paano ba ang ginawa nilang pagrereshuffle at di ako nakasama sa kanila?”  Nag-pity ako sa sarili ko after seeing that. Si Kana (kanawatabe) naman wala pang block. :(

What is wrong with this world? Bakit kailangan ireshuffle, Yeah their main reason is pagpantay pantayin ang number ng regular students, so what??? Di man lang pinakinggan ang side namin. Mahirap mag-adjust. :(((

I still remember, after mag spread ng news na may reshuffling, everyday nagpepray ako na wag matuloy or kung matuloy man, sana naman wag ako mahiwalay sa friends ko o kahit si xxxxxxxxxxxxxxxxx kasama ko. Awww God, kulang pa prayers ko.  Iyak talaga ako ng iyak when I got home. Sa school pa nga lang natameme na ako. Hindi talaga ako makaget-over. :|

Every time narereminisce ko yung mga times namin ng block ko, naiiyak ako. Sabihin nyo ng madrama ako. Never ko kasi naramdaman yung ganito sa classmates ko ng HS. I was bullied. Rumors were spread about me and my name was ruined in the eyes of many. HS life was the worst part of my entire existence. But then, I met these awesome people, who had me at my worst and accepted me kahit na medyo nalalayo ang status ko sa kanila. I cannot imagine my college life without them, kahit kasi sa small time na na-spent ko with them, I feel the sense of belongingness, to love and to be loved and friendship na di matatawaran na ipinagkait noong HS days ko. Kaya noong nalaman ko na natuloy nga, parang nagbagsakan ang mundo ko. :((

Naisip ko tuloy, makakalimutan na ko nung mga bestfriend ko ngayong college. Di na kami magkakasama ee. Katulad nung bestfriend ko ng HS.  Nagpity ako lalo sa sarili ko. Sila kasi yung lagi ko kasama kapag breaks at mga gala gala. Mamimiss ko sila. Bata pa lang ako, I wanted a kuya or a twin brother. God gave me these two. And sana hindi sila kunin sakin. Please God wag sana, ibigay mo na sakin ito. <fingers crossed> :(( 

Hindi lang sila ang mamimiss ko, mamimiss ko yung kakulitan nila Girlas. Sila Weng, Ces, Carol, Joe, Kana at Micah. Kasama ko si Lara at Jopa. Pero ang gagastos nila kaya sila Wil at Jonas ang kasama ko kapag naglulunch lagi. Pero masaya ang mga to kasama lalo na kapag may trip, mga pasimuno ng surprise. Nakakaiyak lang isipin na ang mga friends ko ay magkakahiwahiwalay na. 

Mamimiss ko rin si XXXXXX CRUSH KO. Siya ang motivator ko. Kaya namotivate ako na magmotivate ng ibang tao. Tumaas ang grades ko dahil nya. Naging inspiration ko na mag-aral ng mabuti dahil gusto ko taasan sya. Siya rin ang dahilan kung bakit naging vain ako manamit at mag-ayos sa sarili.. Okay lang na magkalayo tayo, alam ko namang di ka papatol ng iba ee. It hurts lang talaga. </3

Looking at its positive side, Hmm. Wala besides meeting new friends. kung FRIENDS talaga. :(  Dahil nga nangyari na ito at wala ng magagawa pa, sana walang magbago sa friendship namin. Ang ikinatatakot ko lang naman kasi ay ang hindi na sila makaalala ee. Defensive ako kasi nawalan ako dati. :”’( 

Another thing, I act like an angel to some of my blockmates. Kasi everytime I motivate them to study, lalo akong nagpupursue to study more. Now nagkahiwa hiwalay na kami, hindi ko na alam, pero itatry ko talaga kasi I promised. :(

To all by Bio7 friends, sana walang limutan. Wag nyo sana malimutan na may Eduardo Manalo Jr. kayo na naging blockmate. And sana we can make the bond last. Sana sabay parin umuwi, sabay parin maglunch kahit minsan. Kahit sa short period of time talaga I feel the warmth of having a true friend and I found it with you..

-Ed Manalo BATCH Bio7-2015 turned Bio1-2015  (This makes me cry) :”“”“(( 

the-absolute-funniest-posts:

Sadness in reality;

Sadness on tumblr;

Happiness in reality;

Happiness on tumblr;

Anger in reality;

Anger on tumblr;

Fear in reality;

Fear on tumblr;

Shock in reality;

Shock on tumblr;

Love in reality;

Love on tumblr;

But I’m not complaining; its fantastic.

Follow this blog, you will love it on your dashboard

(via the-absolute-funniest-posts)